Lees hier het interview met vrijwilligers Irene Van Gucht en Linda Bollen

VRIJWILLIGERS IRENE VAN GUCHT EN LINDA BOLLEN OVER VERBINDING, ZORG EN HET VERSCHIL MAKEN.

VRIJWILLIGERS IRENE VAN GUCHT EN LINDA BOLLEN OVER VERBINDING, ZORG EN HET VERSCHIL MAKEN.

Wat begint als een kleine stap, een eerste bezoek, een advertentie, een toevallig moment, groeit voor velen uit tot iets dat ze niet meer willen missen. Dat geldt ook voor Irene Van Gucht en Linda Bollen, die elk op hun eigen manier vrijwilligerswerk doen, maar dezelfde overtuiging delen: het draait om mensen.

“Ik voelde mij er meteen welkom”
Voor Irene begon alles bij de Speelbabbel in Sint-Job-in-‘t-Goor, zo’n negen jaar geleden. Irene: “Toen mijn eerste kleinzoon geboren werd, ben ik daar terechtgekomen. Ik kwam er vooral met hem, maar ik voelde meteen: hier is het fijn. Ik voelde mij welkom, geborgen. En zo ben ik er blijven hangen.” Wat eerst geen echt vrijwilligerswerk was, groeide geleidelijk uit tot een vaste betrokkenheid. Vandaag zet Irene zich in voor het speel- en ontmoetingsmoment voor ouders, kinderen en grootouders. Irene: “Wij zorgen voor een warme ontvangst. We bakken cake, zetten koffie en vooral: we luisteren. Het gaat om die
kleine dingen die mensen zich op hun gemak doen voelen.”

Een advertentie die alles veranderde
Voor Linda Bollen begon het verhaal anders. Zij ontdekte het vrijwilligerswerk via een oproep in het informatieblad. Linda: “Ik zag dat de gemeente vrijwilligers zocht in woonzorgcentrum Sint-Maria. Ik ben gewoon eens gaan kijken om te zien wat dat zou inhouden. Ik kreeg een rondleiding en voelde meteen: hier hoor ik thuis.” Met vier kinderen en een leven waarin zorgen voor anderen altijd centraal stond, voelde dit als een vanzelfsprekende stap. Linda: “Ik had altijd al de droom om in de zorg te werken, maar ik heb de kans van thuis niet gekregen om verder te studeren. Via het vrijwilligerswerk doe ik dat nu toch en dat ligt mij enorm.

Meer dan wat op papier staat
Wat op papier misschien omschreven wordt als “vrijwilligerswerk”, gaat in werkelijkheid veel verder. Bij Irene draait het niet alleen om een ontmoetingsmoment, het is een plek waar banden ontstaan. “Tijdens de speelbabbel leren moeders elkaar kennen en spreken daarna ook thuis af,” vertelt Irene. “Soms helpen we zelfs bij grotere problemen, zoals
huisvesting. We hebben een netwerk waar we
op kunnen rekenen. Door wekelijks
samen te komen merken we ook
dat het vertrouwen groeit, het geeft
voor sommige ouders een houvast.
Mensen vertellen er hun verhaal,
soms zouden we er een boek over
kunnen schrijven.”

“Als ze niet gelachen hebben, hebben ze niet geleefd”
Voor Linda ligt de nadruk van haar vrijwilligerswerk eerder op vreugde brengen. Linda: “Mijn doel is simpel: die mensen laten lachen.” In het woonzorgcentrum waar ze actief
is, betekent dat dansen, wandelen, praten en vaak ook verkleden. “Ik kom vaak verkleed, met thema’s zoals Halloween. En als ik dat eens niet doe, vragen ze meteen waar de outfit blijft,” lacht ze. “Ik haal energie uit de reacties die ik krijg, die glimlach of dat gezicht dat oplicht… daar doe ik het voor.”

Kleine momenten, grote betekenis
Wat Irene en Linda bindt, is het besef dat impact niet groot hoeft te zijn om waardevol te zijn. Irene vertelt: “Voor mij zit dat in onverwachte verbindingen, zoals een mama die zich helemaal alleen voelde maar door onze Speelbabbel andere moeders leerde kennen. Zien hoe die vriendschap groeit, dat is prachtig.” Voor Linda zit het in de band met
bewoners. “Ik had een sterke band met Jos. Wat hij vertelde, dat neem je mee naar huis. Toen hij overleed… dat raakte mij echt. Vrijwilligerswerk is niet alleen mooi, maar ook intens en net dat maakt het betekenisvol.”

Een tweede thuis
Beiden spreken over hun vrijwilligerswerk alsof het een deel van hun leven is geworden. “Het voelt als een tweede thuis,” zegt Irene. “Een plek waar mensen zichzelf kunnen zijn.” Linda gaat nog een stap verder: “Voor mij is het één grote familie. Ik krijg daar zoveel terug: liefde, respect, vriendschap. Dat is met geen geld te betalen.”

Het verandert ook henzelf
Vrijwilligerswerk heeft niet alleen impact op anderen, maar ook op henzelf. “Als ik een slechte dag heb en ik ga daarheen, kom ik beter buiten,” zegt Linda. “Het helpt langs
beide kanten.” Ook Irene merkt het belang van verbondenheid. “Je blijft onder de mensen. Dat is zo belangrijk, anders raak je snel geïsoleerd.”

Geen verplichting, wel betekenis
Volgens Linda en Irene is een veelvoorkomende misvatting dat vrijwilligerswerk verplichtend is. “Je doet wat je kan en wat je graag doet,” zeggen ze. “Het moet goed voelen. Wat wel essentieel is, is vertrouwen. Mensen vertellen soms heel persoonlijke dingen. Dat moet je respecteren. Dat blijft bij jou.”

“Gewoon doen”
Hun boodschap aan twijfelaars is duidelijk: “Niet twijfelen. Gewoon doen. Er is altijd iets dat bij je past, je hoeft niet veel tijd te investeren én je krijgt er ontzettend veel voor terug.” “Ik kan de meerwaarde van vrijwilligerswerk niet uitleggen,”
zegt Linda. “Dat moet je ervaren. De warmte die je krijgt is onbetaalbaar!”